Lóa Pind Aldísardóttir
Lóa Pind Aldísardóttir
Lóa Pind Aldísardóttir hafði lengi skrifað og unnið fyrir blöð og fjölmiðla þegar hún lagði á brattann og mætti með þykkan handritsbunka í grænni tösku inn á forlagsskrifstofu Sölku sumarið 2007 og óskaði eftir útgáfu. Fyrsta skáldsagan Sautjándinn kom út um haustið. Hún býr í Reykjavík og á tvo syni og eina stjúpdóttur.
Lóa er fædd í Kópavogi, alin upp í Breiðholti, Bretlandi og Hlíðunum. Hún hefur starfað sem blaðamaður fyrir Framsóknarmálgagn, fréttamaður fyrir Baugsmiðil og Ríkisútvarpið og ritstýrt tímaritum um uppeldi og híbýlaprýði (Hús og híbýli). Þá hefur hún þýtt matreiðslubók og krabbameinssögu og skrifað handrit að heimildamynd um uppreisnarkonuna Rósku í félagi við Ásthildi Kjartansdóttur. Lóa hefur búið í Englandi, Frakklandi og Wales og dvelur hluta af sumrinu í hlöðu norður í Aðaldal á æskustöðvum sambýlismanns hennar, Sigfúsar Bjartmarssonar blóðbergsbónda og rithöfunds.
Umsögn um Sautjándann á heimasíðu Tímarits Máls og menningar eftir Silju Aðalsteinsdóttur.
Lóa ræðst ekki á garðinn þar sem hann er lægstur í sinni fyrstu skáldsögu. Mér er ekki fyllilega ljóst hve langt er nákvæmlega í tímann þegar Sautjándinn gerist, en platan með fjörutíu ára framlagi okkar til Evróvisjón er alla vega ekki ný. Ég giska á að við séum stödd einhvers staðar milli 2030 og '40. Fjölmenningarsamfélagið hefur tekið á sig skuggalegar myndir. Aðalpersónan Ylfa er lögfræðingur með mannúðarhugsjónir sem gjarnan vill berjast fyrir réttindum erlendra þræla í landinu og það er meðal þess sem rekur söguna áfram. Vinkona hennar Ragnhildur er ekki plöguð af slíkum hugmyndum, henni er meira í mun að græða feitt á þeim sem ekki geta varið sig. Milli þeirra tveggja stendur svo þriðja vinkonan, Hlaðgerður, sem ekki er öll þar sem hún er séð. Sú fjórða í hópnum, Linda, nær aldrei almennilega í gegn og hefði kannski átt að sleppa henni.
Sautjándinn er dystopía, dökk framtíðarsaga. Þær eru nokkrar til í bókmenntum okkar; sú þekktasta Lovestar Andra Snæs en ég minnist líka Íslandsvísu Ingimars Erlends og skáldsögunnar Barnið mitt barnið eftir Illuga Jökulsson. Sjálfsagt eru þær fleiri. Kosturinn við Sautjándann miðað við þær eldri er hvað Lóa dregur umhverfið vel upp og velur af mikilli kostgæfni breytingarnar sem hafa orðið miðað við samtímann og það sem ennþá er til í þessari ekki svo fjarlægu framtíð. Ég sá mér til ánægju að bækur og bókabúðir eru enn við lýði þótt fleiri möguleikar hafi bæst við í sambandi við lestur, ABBA og Tom Jones eru enn spiluð, íslenska er ennþá töluð og er yfirstéttarmál í landinu sem nýbúarnir hata og neita að læra, vilja jafnvel stofna fríríki þar sem þeirra tunga er töluð. Færeyska er líka til enn, en flugvöllurinn er horfinn úr Vatnsmýrinni. Um það falla engin orð, þar er bara Vatnsmýrarhverfið þar sem Ylfa býr - hún á heima í blokk við Arnarflugsmýri, 102 Reykjavík! Ragnhildur býr á Geldinganesi, 115 R., Linda í 122 Reykjavík en Hlaðgerður í gamla 101.
Það er hressandi og gaman að lesa þessa bók þótt manni finnist stundum í seinni hlutanum að Lóa hafi reist sér hurðarás um öxl. Það gerist rosalega mikið í sögunni og atburðarásin er flókin - sem er kostur meðan höfundur hefur í fullu tré við fólkið sitt en verður þreytandi þegar maður er ekki viss lengur um að svo sé. Í heildina tekið fagna ég þessari bók, bæði vegna óvenjulegs efnis og fjörugs stíls, og býð Lóu velkomna í hóp skáldsagnahöfunda.
