Þessi merka kona vakti á sinni tíð hvarvetna athygli sökum glæsileika og andlegs atgervis. Hún var einstaklega hagmælt og orti ljóðabréf og stökur sem lifa á vörum Íslendinga enn í dag. Oft var hún yfirsetukona og tók á móti börnum nágrannakvenna sinna. Á fullorðinsárum fór hún til Reykjavíkur og nam ljósmóðurfræði hjá landlækni. Hún gerðist síðan starfandi "eiðsvarin ljósmóðir" bæði í Húnavatnssýslu og í Ólafsvík og þótti farast farsællega í starfi.
Þrátt fyrir misstig Rósu á refilstigum ástarinnar og að hún ætti um margt erfiða ævi var hún dáð og virt hvar sem hún fór. Alla tíð hafa konur verið duglegar að halda nafni Rósu á lofti og jafnvel setið við gröf hennar með hannyrðir. Konur í Húnavatnssýslu hlúðu að leiði hennar í ríflega öld uns þær reistu henni glæsilegan bautastein 110 árum eftir andlát hennar.
Augað mitt og augað þitt,
og þá fögru steina
mitt er þitt og þitt er mitt,
þú veizt, hvað eg meina.
Trega eg þig manna mest
mædd af tára flóði,
ó, að við hefðum aldrei sést,
elsku vinurinn góði.
Langt er síðan sá eg hann,
sannlega fríður var hann,
allt, sem prýða mátti einn mann,
mest af lýðum bar hann.
Engan leit eg eins og þann
álma hreyti hjarta.
Einn guð veit eg elskaði hann
af öllum reit míns hjarta.
Þó að kali heitan hver,
hylji dali jökull ber,
steinar tali og allt, hvað er,
aldrei skal eg gleyma þér.
Augað snart er tárum tært,
tryggð í partast mola,
mitt er hjartað sárum sært,
svik er hart að þola.
Beztan veit eg blóma þinn,
blíðu innst í reitum.
Far vel Eyjafjörður minn,
fegri öllum sveitum.
forlag með sál
